Korleis klarar menneske å ikkje sjå kva dei gjer. I sorg er det vanskeleg, men det er og ei tid for forsoning og å komme seg vidare. I min nære krets, ser eg søner som er blinda av sorg og lar det gå ut over dei som er att.
Eg kan ikkje skjøne korleis ein kan vere så full av nag at ein
a) ikkje møter i sin eks' gravferd (- Eg kjem til å gå i Kristen sin skjølv om eg ikkje har snakka med han i dette årtusen - eg delte liv og seng med han i 6 år.)
b) ikkje deltar på minnestunda etter ei gravferd til far sin.
Men så er det ikkje min familie det gjeld. eg er berre glad for at vi kranglar lite.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar